Voorbereiding '1 voor Nepal' en Boudhanath

De foto kan vergroot worden door op de foto te klikken
Na nog een vergadering met Suman en een collega, en in overleg met het ministerie werd ondertussen besloten dat er zij en een technische team vrijdag al zouden vertrekken om alles ter plekke goed te inventariseren en voor te bereiden met de lokale verantwoordelijken.

Wij, Albert, Indira en ik,  zullen dan met de Nepalese vrijwilligers zondag vertrekken richting Kathior. We kamperen in Kathior, en waar we kunnen, helpen we mee. We horen dat er in totaal 30-40 mensen aanwezig zullen zijn om alles in een keer op te bouwen. Dat betekent dus ook, onderdak en voedsel voor zoveel personen.
Wij hebben materiaal om 60 huisjes te bouwen en de Lions Club van Nepal heeft de toezegging gedaan om ook nog eens 60 tenten te leveren, dus 120 gezinnen zouden een onderkomen hebben voor het regenseizoen. Het begint echt op een expeditie te lijken.

Al naar gelang de omstandigheden is het de bedoeling dat we vervolgens doorreizen naar

Mainapokhara 2012

Mainapokhari, waar het Hospitaal staat. Moeten we echter nog even goed bekijken. Het wordt een belevenis want dit is de zuidelijke route naar Mainapokhari. De weg, of de verbinding is trouwens vrij recent gemaakt. Vorig jaar toen we vastzaten op de noordelijke route door een busaccident konden we nog geen gebruik maken van deze route. De noordelijke route is nu trouwens wel gevaarlijk door allerlei aardverschuivingen… Maar goed, moeten we allemaal nog bespreken want flexibiliteit is hier vaak bittere noodzaak:). En we zijn wel moedig, maar niet gek.

In de namiddag hebben we nog wat rondgewandeld in Thamel en het is er inderdaad zeer rustig. Normaal veeeeel meer toeristen, alle winkeltjes tot zeer laat open…. Nu zijn er die zelfs niet openen of om 4 uur al sluiten. De typische wierook ontbreekt ook. De mensen zitten op hun stoepen te wachten tot toeristen langs komen, spelen maar wat met de telefoon en praten met elkaar. Ook in de restaurantjes is het natuurlijk veel rustiger. De mensen die je ziet zijn vooral met (hulp)projecten bezig en vergaderen vaak hier omdat de internetverbinding meestal wel goed is, Het blijft natuurlijk altijd opletten voor de motorfietsen en auto’s die zich door de kleine straten wringen. Toeteren doen ze allemaal, maar niemand let er nog op. Na een aantal dagen springen wij ook niet meer opzij :).

Geleidelijk aan pakken mensen het leven terug op. De overburen zijn terug uit India waar ze naartoe waren gevlucht voor de bevingen, de man is de bloemetjes en planten op de bovenste verdieping water aan het geven en de vrouw is al ijverig de was aan het ophangen. In geen weken is iemand nog zo hoog geweest. Ook de tweede verdieping was verlicht, dus daar zijn de mensen ook terug ingetrokken. De garages op de benedenverdieping bleven voor de eerste keer onbeslapen. Muziekjes zijn hoorbaar en mensen keuvelen met elkaar. Overdag blijven de helikopters overvliegen, waarschijnlijk naar de dorpen waar de nood inderdaad hoog is. In de nacht horen we zware vliegtuigen landen en opstijgen, waarschijnlijk toch nog hulpgoederen die worden ingevlogen. Toch benieuwd wat we zullen aantreffen in het dorp waar we naar toe gaan.

Op de terugweg van Thamel even een stop inlassen om de goederen van Lions Club op te halen. Na enig zoeken vond Indira de plek terug waar ze gisteren met de voorzitter van de Lions Nepal een gesprek heeft gehad. Ter plekke waren drie man al ijverig de kleine vrachtwagen aan het vullen met twee soorten zakken. Daarnaast nog vier personen die toezicht hielden, en een verantwoordelijk was voor de papieren. Vervolgens ging de vrachtwagen richting Gaurighat om de vracht terug uit te laden….Zaterdagavond dan terug inladen in een grotere vrachtwangen samen met het materiaal en het gereedschap voor de huisjes. Ondertussen heeft Suman en het team ter plekke de boodschappenlijst doorgestuurd (hamers, ijzerdraad, etc…)

In de avond en dat bij nog zeker 30 graden besluiten we om naar Boudhanath te gaan. Om voor het donker nog een aantal kiekjes je kunnen maken, besluiten we een taxi te nemen. De taxichauffeur was niet happig voor deze korte rit en waarschijnlijk had hij net inkopen gedaan en had hij besloten dat de werkdag ten einde was. Uiteindelijk bracht hij ons dan toch via de binnenweg naar Boudhanath. De hele tijd bleef de man praten, niet de helft begrepen en de auto die letterlijk op en neer hotste op de stoffige en slechte zandweg. Uiteindelijk moest ik de man zijn boodschappen, die hij boven het stuur had gedrapeerd, nog vast-, eerder, tegenhouden om ongelukken te voorkomen.

De grote stoepa is een van de heiligste plekken voor de boeddhisten. De stoepa is eigenlijk een massieve blok en in dit geval omgeven door prachtige kleine huisjes waar vooral Tibetanen wonen. Naast de vluchtelingen van eind jaren 50, door annexatie van Tibet door China, is deze plek echter altijd bewoond geweest door Tibetanen omdat de Stoepa op een belangrijke handelsroute lag tussen India, Nepal en Tibet. De avondlijke sfeer was apart en we zagen vooral Tibetanen die met de klok mee, rondjes maakten rond de stoepa en aan de gebedsmolens draaiden. Naar het schijnt moeten ze vijf keer rond de stoepa lopen. Ook hier kennen ze het fenomeen van kaartjes branden ter ere van…., zal wel iets universeels zijn. Hier gebruiken ze echter yakvet.

Omdat het te donker is geworden besluiten we een taxi te nemen
naar Gaurighat. Nou het is wel het dagje met de taxichauffeurs. Deze jonge man, speedy gonzales, reed met een vaart door het verkeer en het zal wel aan mijn ogen liggen, maar ik zag dus alleen de lampen van tegenliggers. Wetende dat er hier allerlei obstakels op de weg kunnen liggen, vaak als markering dat er iets niet klopt, moet deze jonge man toch fantastische ogen hebben gehad en een zeer goede, letterlijke, wegkennis. Maar al bij al toch veilig aangekomen en zaterdagavond de vrachtwagen laden. Zondag zeer vroeg op pad als we alle boodschappen hebben, anders wordt het toch wat later vertrekken. Vandaag is het namelijk zaterdag en dat is de evenknie van onze zondag en de meeste winkels zijn dan niet open.

En de Ncel tree heeft een naam gekregen, namelijk de ‘Jacaranda mimosifolia’ een mond vol. De boom komt oorspronkelijk uit Brazilië en is lang geleden in Nepal ingevoerd en massaal aangeplant (http://www.forestrynepal.org/resources/trees/jacaranda-mimosifolia).

Het volgende bericht na onze “1 voor Nepal” actie in Kathior (maandag, dinsdag)?

Gemaakt door Albert