Pokhara – Western region

Na Kathjor uitgeslapen en gewoon wat rondgehangen. Dus een luie dag. Was ook veel te warm om iets te doen en tegen de avond een sky quake (onweer) met hevige rukwinden die ons verplichtte om naar binnen te lopen. In de buurt, slaande deuren, ramen aan diggelen en buiten geschreeuw langs alle kanten. Na een half uurtje echter terug buiten en een lekker frisse avond.

De volgende dag richting Pokhara. Een stad die ong. 200 km ten westen van Kathmandu ligt en aan de ene kant begrensd wordt door de Annapurnas en een groot meer. Het is tevens een belangrijke toeristische plaats die moderner is ingericht. De wegen zijn er breed en alles is relatief schoon en onderhouden.

Gezien we maar twee overnachtingen hebben besluiten we het vliegtuig te nemen. Via de weg heb je voor de 200 km minimum 6 uur nodig en meestal 8 uur. Een bezienswaardige route weliswaar, langs rivieren en dalen doorheen een prachtig landschap met halververwege Manakamana, de plaats waar de enige kabelbaan van Nepal ligt. De route over de weg, zeker aan te bevelen voor iedereen die de eerste keer van Kathmandu naar Pokhara wil. Onderweg kan nog een rafting op de Trisuli rivier van 2-3,5 u worden ingelast.

Op naar de luchthaven waar het bij domestic flights nog nonchalanter aan toe gaat. Kopie van pas is voldoende, de x-ray doet het niet en dus met handbagage door het poortje. Piept natuurlijk aan alle kanten, maar daar kijkt niemand nog van op. Dan fouilleren en …. ze zijn hyperalert op een ding, lucifers en aanstekers. Ik dacht alleen aanstekers en dus was ik mijn lucifers kwijt J. Volgende keer moet ik van die losse lucifers hebben. Dan moest ik mijn fotocamera, lens, videocamera ook nog uit de tas halen. Op dat gebied geen geluk, zit altijd meer dan 10 minuten in

dat hok, terwijl Albert zo door de sluis is? De vlucht stipt op tijd en ik als een haas naar het vliegtuig lopen om een plaatsje aan de rechterkant te kunnen bemachtigen (zitplaatsen worden niet toegekend). Indien niet bewolkt of heiig, dan bestaat de mogelijkheid dat we de Annapurnas zien en speciaal de fishtale in de buurt van Pokhara. Iedereen genesteld en iedereen is  nu Albert, Indira, haar zoontje en zus en Shreya. Voor Iraj en Isha was het de eerste keer dat ze vlogen en zelfs in Pokhara kwamen.

Op de korte vlucht, is eigenlijk opstijgen en landen, 35 min, hebben we geluk en vangen we een glimp op van de Annapurnas. Steeds prachtig om te zien, alleen een foto door een vliegtuigraampje is niet ideaal.

Na de lading de bagage oppikken en dat is al even lucratief, geen band, wel een soort balie, gebracht door een man die de bagagewagen trekt. Met de jeep vervolgens naar Peace Plaza een leuk hotel met zicht op het meer van Pokhara.

Na ons even verfrist te hebben, want ook hier is het warm, maken een ommetje, zo veel mogelijk de schaduw opzoekend. Opvallende is de rust, weinig mensen in de straten in deze anders toch zeer drukke toeristenstad. De handelaars zitten voor hun winkeltjes, wachtend op klandizie die er niet is. Sommigen, vooral de mannen, zetten zich samen en kaarten of doen een soort bordspel. De vrouwen zijn met de kinderen bezig of spelen met hun mobieltje. 

Als we richting meer lopen, langs een kazerne, zien we honderden vogels in bomen zitten. Waarschijnlijk brengen ze hier hun jongen groot. In de buurt ruikt het in ieder geval ‘kippenkwekerij’ J. Om wat af te koelen besluiten ons naar het eilandje te laten varen. Hier staat de Tal Barahi tempel, het belangrijkste religieuze monument van Pokhara en deze pagode van twee verdiepingen is gewijd aan de hindoe-god ‘Vishnu’. 

Zie filmpje.

De volgende dag P-Day voor Indira en mij, namelijk paragliding. Vorig jaar waren we (Joep, Albert, Patrick en ik ) het al van plan, maar dat werd toen door het slechte weer afgelast. Dus nu een kans die ik niet laat schieten. Eigenlijk hebben we geluk dat er zo weinig toeristen zijn want normaal moet je echt ruim vooraf reserveren. Indira had alles geregeld en dus werden we na het ontbijt opgehaald en naar het kantoor gebracht. Daar weer wat het gebruikelijke rondhangen en uiteindelijk kwamen de piloten een voor een binnen gedruppeld, elk met een grote zak. Hebben allemaal eigen materiaal. Tot onze verbazing waren het allen Zuid-Amerikanen, vooral van Venezuela en Colombia. De meesten werken hier het hele jaar door. In tegenstelling tot andere regio’s in Nepal waar de moessons echt heftig zijn, is er hier altijd eenzelfde scenario. Mooi en helder weer tot 16.00 en dan een flinke regenbui. Overdag kunnen ze dus gewoon vliegen tijdens de moessonperiode. Door de aardbeving echter een kink in de kabel, want er zijn geen toeristen. Sommige van de piloten hadden dan ook besloten om juni, juli, augustus naar Tenerife te gaan om aldaar wat te verdienen. Nochtans is er in Pokhara echt niets te bespeuren van de aardbeving. 

Maar goed uiteindelijk konden we in de jeep stappen samen met 2 andere klanten en twee piloten. De rest ging nog met een ander busje. De tocht naar boven, in de buurt van Sarangkot, was al een safari op zich. De gangbare weg was namelijk afgesloten voor onderhoudswerkzaamheden en dus werd het een echte hobbeltocht naar boven. Goed vasthouden was de boodschap. Na een klein uurtje eindelijk op de plek aangekomen waar we ons in de diepte zouden storten. Het andere busje met toeristen en piloten arriveert uiteindelijk ook en de zeilen of parachutes worden uitgelegd. Ik ben nummer twee en krijg kort instructies, gewoon naar beneden lopen en dan gaat het zweven vanzelf. Ondertussen zo een zitje aan, een helm en dan naar boven klauteren. Indira stond op de uitkijk, want zij kwam later en heeft met de telefoon een mooi filmpje gemaakt van mijn start (klik hier). 

De start ging vlotter dan gedacht en al a vier passen hingen we in de lucht. 

En dan zalig en langzaam zweven, het meer ligt in de verte, de bergen echter niet te zien omdat het te heiig is. Soms scheren we 2 meter boven de bomen, en dan had ik de neiging om de benen op te trekken. Blijkbaar vond de piloot het ook leuk, want hij bleef maar ronddraaien, om warme lucht de zoeken om zo nog wat te kunnen stijgen. Een unieke belevenis en tijdens het vliegen zijn er veel pictures en twee filmpjes gemaakt. Voor 20 euro kon je die dan kopen :). Op het einde van de zweefvlucht probeerde de piloot nog

grappig te zijn door allerlei pirouettes te maken en rond te tollen. Wou me natuurlijk niet laten kennen en dus niets gezegd, maar dacht op bepaald moment dat het ontbijt in beweging was. Maar uiteindelijk zijn we goed geland aan de rand van het meer. De ene na de andere kwam daar beneden, alleen Indira leek nog steeds in de lucht te hangen. En ja hoor, op een na laatste landde zij ook. Achteraf bleek dat de ze gestruikeld was tijdens de start en moest dus opnieuw worde gedaan :). Indira had de leuze “ once in a lifetime is enough” J. Langs de oevers van het meer reden we vervolgens terug naar het hotel. Albert bleek met de kids net terug te zijn van een pedalotocht op het meer.

Kathjor de volgende morgen en terug naar Kathmandu.

De volgende morgen, na niet veel slaap rond 6.00 terug op. Is eigenlijk de beste periode hier sowieso iets te doen. Vanaf 10.00 wordt het namelijk echt heet, nog geen Indische toestanden (die we in 2011  meemaakten, maar toch zeer plakkerig warm. Voor de kattewas even 50 meter afdalen naar de plek waar er een soort, tja hoe te noemen, watervoorzieningsgelegenheid is aangelegd. Drinkwater wordt hier gehaald, men kan er zich wassen en de was kan worden gedaan op deze plek. Eenmaal terug boven aangekomen zien we dat het terug drukker wordt op het plein.

Mensen staan de bakkeleien en later vernemen we dat bepaalde mensen die nog verder weg en hoger woonden, zicht achtergesteld voelden. Gelukkig kon Bliblap samen met dorpsverantwoordelijken het terug in goede banen leiden en kregen deze mensen dus ook een deel van de goederen om 10 onderkomens te bouwen. Het opladen, op de rug, begon terug en met de golfplaten hadden ze waarschijnlijk nog een flinke wandeling (bergop) voor de boeg.

Om de innerlijke mens te versterken moesten we toch iets ontbijten vooraleer we terug op pad zouden gaan om shelters te bekijken. Gelukkig werden we uitgenodigd door familie van Suman, die ondertussen terug in Kathmandu was. De zus van Suman, die met ons was meegereisd, en Indira probeerden het ontbijt op de lokale boerderij in goede banen te leiden. Sameer en zijn vrienden mochten veel verder bergop eieren gaan halen. Dus geen Dahl Bath als ontbijt.

Ondertussen wat rondgekeken en het reilen en zeilen wat gade geslagen. In ieder geval was het hier rustiger dan op het drukken schoolplein; Nepalezen hebben namelijk altijd wel iets om over te discussiëren, meestal zeer luid en door elkaar. Uiteindelijk hadden we al menig kopje masala thee gedronken en dan kwam het ontbijt, gekookte eieren, energie om weer eens af te dalen en ….. dan terug naar boven in warmte. De familie waar we ontbeten had gelukkig geen schade aan het huis en voedsel was ook geen probleem. Eigenlijk leven ze van de dieren, geiten en koeien (melkproduct, niet het vlees :)) en de mango- en advocadobomen in tuin. klik hier voor filmpje.

Onder leiding van een oudere heer begonnen we met een hele groep naar beneden te lopen waar de vrijwilligers in samenwerking met militairen een onderdak aan het bouwen waren. Hij wees ons ook naar ondergelegen huizen die weliswaar nog recht stonden maar terdege beschadigd waren dat mensen er niet meer in konden leven (zonder te restaureren). Na onze ‘benedenwandeling’ werd het

tijd om terug op te stijgen voor de lunch. Ondertussen was het 11.30 u geworden en bloedheet, het was toch even naar lucht happen en afkoelen met massa’s water op hoofd en in hals. In totaal zijn er  door de vrijwilligers, de militiaren en de bewoners zelf natuurlijk, 50 tijdelijke behuizingen gebouwd in twee dagen tijd. In ieder geval zijn deze mensen beschut tegen de komende moesson.

Na de Aloe of Aluu, gebakken aardappelen met massala kruiden en piro (scherp) gelukkig niet zo ver meer naar boven naar het schoolplein waar de goederen van de Lions Club nog moesten worden uitgedeeld. Op het plein stond er al een massa volk, in verschillende rijen om de goederen in ontvangst te nemen. 
De mensen stonden in de blakende zon en de rij verlaten om naar beneden te rennen en wat water te drinken deden ze  natuurlijk niet. Ondanks de lijsten die de overheid had gemaakt van de mensen die de producten het meest nodig hadden, bleken er toch een heleboel personen in de rij te staan die het niet, of minder nodig hadden. Dus nog een heel karwei voor de plaatselijke leiding om het toch in goede banen te leiden. Uiteindelijk werd alles verdeeld zonder relletjes, vooral te wijten aan de goede organisatie de centrale en lokale overheid. Als je als vreemde, met alle goede bedoelingen van dien, hier moest komen met hulpgoederen, dan komen goederen niet bij de juiste personen en krijg je ongetwijfeld relletjes.

Na een aantal toespraken en woorden van dank door de lokale verantwoordelijken, krijgen we een krans en een tikka, is het tijd om de terugtocht naar Kathmandu aan te vatten. De bus in en de zandweg op, en nu gewaarschuwd om de ramen bij de grootste stofwolken dicht te houden. Een impressie van het eerste stuk van de weg. 

Op het einde van de zandweg, dicht bij het eerste of laatste dorpje, even wachten…. er is een tegenliggende bus die eerst het te veel aan passagiers moet kwijtraken. De chauffeur van de bus riskeert het niet om met mensen op het dak van de bus deze hobbelige en stoffige weg naar boven te rijden. Dus voor een deel van de mensen zit er niets anders op dan te voet verder te gaan……. en nog een lange weg onder de schroeiende zon.

Na een kwartiertje, terug verder en eindelijk komen we terug op de betere weg en is het “letterlijk” rustig zitten en proberen een slaapje je doen in de bus. Ondanks alle ramen open en de tocht, zorgt de warme wind niet echt voor verkoeling. De weg gaat op en neer, langs de rivier die in een wazige diepte ligt. Het landschap glijdt heiig :) voorbij tot we aan de rivier komen. We pauzeren even op dezelfde plek als op de heenweg. In eerste instantie dacht ik om de motor van de bus nog even na te kijken en terug wat vijzen vast te schroeven…. maar niets hoor, ondanks het steeds eigenaardiger geluid dat de motor maakt. Ben natuurlijk geen vakman, maar de manier waarop onze chauffeur steeds omkijkt naar ‘sleutelluik’  en een steeds zwaarder gevecht aangaat met de versnellingspook, deed toch vermoeden dat er iets aan de hand was. 

Dus gewoon terug verder. De zon zakt steeds verder en in een bepaalde bocht, een mooie zon…. en in mum van tijd zal het dan donker zijn. Zover komt het niet, een steeds heviger geratel, van de motor, maar kan ook versnellingsbak zijn, doet onze chauffeur besluiten om onmiddellijk te stoppen op de grote weg, iedereen uit de bus, ver kunnen we niet lopen wat de ene kant stijl omhoog en de andere stijl omlaag, dus maar zitten aan de rand van de weg aan het afwateringskanaal. Ondertussen is de duisternis echt ingetreden en gelukkig zijn er niet teveel voertuigen meer op weg, want de vrijwilliger nemen de hele weg in beslag om vanuit alle hoeken selfies te maken en uiteindelijk zelfs een groepsfoto. Op de een of andere manier heeft de chauffeur het euvel verholpen en zo zitten we terug in de bus. Nu gaan we echt een slaapje doen, want ondertussen is het echt donker geworden. Ondanks dat ik op de eerste rij zit, richt ik mijn blikken liever niet op de weg. Het enige dat ik onderscheid bij tegenliggers zijn de koplampen en ik zie dus de weg of een voetganger echt niet meer. Ik vertrouw maar op het betere zicht van de chauffeur. Te links kan je namelijk niet rijden want dan kom je in een van die afwateringsgoten en die zijn toch een 30-50 min diep of er is links een afgrond :), en rechts dat zijn de tegenliggers natuurlijk (ze rijden hier aan de verkeerde kant van de weg).

Half dommelend, wakker geschud door het mindere stuk weg dat richting Dhulikhel gaat. Dan maar wat naar buiten kijken, waar niets te zien is in de duisternis en schudden op het ritme van de bus. Uiteindelijk komen we aan de bekende weg, de heuvel nog eens op en dan af naar Dhulikhel en over 1.15 zijn we in Kathmandu. Tja, dat dachten we tenminste. Op de heuvel maakte de motor steeds meer eigenaardige geluiden en de chauffeur vertrouwde het niet meer, en dus midden in een bocht op de rijweg “ stop”. De heuvel zijn we dus niet over geraakt. Allen uitstappen, gelukkig een klein winkeltje, waar we iets te drinken konden krijgen en bankjes om op te zitten. Ondertussen ijverig bellen om ander vervoer te regelen. Was snel gedaan, twee minibusjes uit …. Kathmandu komen naar deze plek; dus minstens 1 uur wachten. De 1 uur werden er twee en uiteindelijk waren we om 12 ‘s nachts terug in Kathmandu.

Expeditie naar Kathjor

Het is inderdaad een expeditie geworden en niet alleen door het aantal deelnemersJ.

Zondag konden we dan toch vroeger vertrekken doordat Suman de rest van het materiaal, die we zaterdag niet te pakken konden krijgen, in Manthali had besteld. Manthali is het laatste grote plaatse voor Kathior en daar zullen we de bestelling oppikken. Dus 5.30 op want de truk moest nog geladen worden en tegen 6.30 wilden we graag vertrekken. 

Gelukkig waren er rond 6.15u al een paar (Chinese) vrijwilligers die begonnen met hun allen de camionette te laden. Net toen we ook een handje wilden toesteken werden we opgevorderd voor het ontbijt :). Tja zo kan het leven gaan en toen we ontbeten hadden was alles ingeladen. 

De golfplaten hadden geen twee cm langer moeten zijn voor de laadruimte; dan hadden we een echt probleem. Rond 7 u arriveerde de bus met de vrijwilligers en kon het konvooi vertrekken. De bus zat goed vol, 25 vrijwilligers en dan wij, Albert, Indira, Sreya, Samir en  twee vrienden en ik. Gelukkig konden wij, Albert en ik op de eerste rij plaatsnemen. Geen figuurlijke betekenis, maar een praktische opluchting, want de ruimte tussen de stoelen is dus echt afgestemd op Nepalezen. De vijf uur durende trip zou anders zeer unbequem zijn geweest.  

Vooraleer op te stappen krijgen we van de jongeren nog een Khata, een traditionele ceremoniële sjaal die afkomstig is uit Tibet en Mongolie, dus van boeddhistische origine, maar hier in Nepal ook door Hindoes wordt gegeven. In tibet zijn ze wit of goudkleurig en in Mongolie blauw. De sjaal symboliseert goede wil, gunst en compassie en is meestal gemaakt van zijde. Toeristen krijgen de sjaal meestal bij het afscheid (en niet uit echte zijde), maar toch een mooi gebaar. Zo, uiteindelijk goed op weg en na 10 min de vrachtwagen al uit het kielzog gereden; dus maar wachten want uit veiligheidsoverwegingen is het beter samen te blijven. Alle mensen willen natuurlijk goederen, ook in dorpen waar we voorbij komen. Vandaar ook de overdekte vrachtwagen. Na vijf minuten volgende stop, nog iemand die opstapt die ter plekke woont. Kortom het bekende scenario van opstappers, meerijders en afstappers halverwegeJ, meestal familieleden van????.

Uiteindelijk zijn we voltallig en kunnen we wat vaart maken met een gemiddelde van 35 km per uur en een topsnelheid van 60,8. Het is op de Nepalese wegen altijd opletten geblazen. Enerzijds zijn de beschadigde wegen en landslides, die door de aardbeving niet beter zijn geworden en anderzijds het rijgedrag van de Nepalezen.

Het eerste deel van de weg tot Dhulikhel is nog vrij comfortabel. Het blijft wat wennen aan de rijstijl in Nepal en het beste raad is gewoon naar buiten kijken en genieten van de prachtige natuur en alle bezienswaardigheden, rijstvelden, tempels en dagdagelijkse taferelen, maar  nu ook de schade die de aardbeving heeft aangericht. Iets voor Dhulikhel staat het grootste Shiva beeld in de wereld, ongeveer 40 meter hoog.

Net voor Dhulikhel nemen we niet de ons bekende weg naar Mainapokhari, maar de zuidelijke weg richting Ramechhap, en nog verder naar Janakpur aan de Indische grens, een belangrijke verbindingsweg. We stijgen nu terug naar een 1500 m en de bus heeft het zwaar, ratelt langs alle kanten en ja hoor even stoppen om te sleutelen of wou de driver wachten op de camionette. Vraag niet wat, maar verschillende schroeven van de aandrijving vermoed ik, moesten toch dringend aangespannen worden. Dat beloofd voor het vervolg. De vrachtwagen is ondertussen ook gestopt en dus kunnen we de koekjes en water overbrengen naar de bus. Sleutelen ging snel en na een kwartiertje terug verder. De weg was prachtig aangelegd en het nieuwe stuk is echt een huzarenstukje geweest.

Alhoewel krap kunnen er toch twee wagens passeren zonder
heksentoeren uit te halen. Allerlei veiligheids- maatregelen zijn genomen en zelfs verkeersborden geplaatst. Hele stukken van de helling zijn echt met stenen opgemetst. Een goed zicht krijgen we bij onze volgende halte. Al rijdend fotograferen is niet altijd gemakkelijk, ofwel een boom, een vrachtwagen en dus eigen reactietijd te traag. En het noorden is bergachtig en dus is het altijd op en af, afdalen naar de rivier en van daaruit weer over de heuvel, berg naar de volgende rivier.

Prachtige views zijn het resultaat. Alleen jammer dat het zo heiig is door de warmte. Want warm is het hier, 35 graden, alles plakt letterlijk en veel verkoeling door een zuchtje wind is er vaak niet door de geringe snelheid….

Na de stap rijden verder naar Manthali, waar we de rest van onze boodschappen, hamers, tangen, ijzerdraad ed. oppikken. Dat neemt zo een 30 min in beslag en in de zon is het moeilijk uit te houden. Nadat we alles bij elkaar hebben begint de klim naar Kathjor. Nou, de mooie weg hadden we al verlaten, weer de gewone Nepalese wegen, maar waar we nu op moesten rijden……. Een vier maal vier zou hier op zijn plaats zijn geweest. 
De stuurvaardigheden en de fysieke kracht van de buschauffeur zorgden dat we veilig, met een snelheid van 10 km per stuur naar boven gingen. Gelukkig geen tegenliggers, want hier was passeren echt niet mogelijke en ‘back’, tja dat zag ik de bus niet doen. De tweede man van de bus, want die is er ook, is

een soort copiloot. Die kijkt hoe dicht de chauffeur bij de rotsen of afgrond zit. Die houdt in de gaten of er hoger geen voertuigen afkomen, dan is het wachten en voorbij laten op een van de weinige geschikte plekken. En de man is ook verantwoordelijk voor het wegduwen van stenen op de weg. De man, eigenlijk een jongen, springt dan van de bus, rent vooruit en duwt de steen weg en als de bus langs komt springt hij terug op de bus. Het wordt tijdens de klim steeds heter; op de stoffige zandweg is het best de ramen dicht te houden want het stof hoopt zich echt op in de bus. Bij het eerste zandere stuk waren we te laat met het sluiten van de ramen en de achterbank was dus echt niet meer te zien. De maskers werden dan ook snel opgezet door de meesten. (klik voor sfeerbeeld, met dank aan Albert die zo lang de adem kon inhouden). Ik had wel een, maar gebruikte het niet…. Als ik nu moet hoesten, komt het van het stof natuurlijk :). Over de laatste 20 km hebben dus bijna 2 uur gedaan en dan eindelijk aankomst in Kathjor. Het schoolplein waar het verzameling was geblazen, lag een 30 meter van de weg en de bus moest tamelijk scheef naar beneden rijden….. nou dat die niet gekanteld is, is weer te danken aan onze goede chauffeur.

Bij onze aankomst zien we al een hele delegatie staan, de principal van de school, partijleden, de ex-burgemeester enz… en zeer veel mensen die wel wilden zien wat er ging gebeuren. Suman onze contactpersoon had alles al geregeld, wie wat moeste krijgen en waar de platen en het materiaal heen moesten. Bliblap, een medewerker van Suman, had nu de coordinatie in handen. Bliblap is ongetwijfeld verkeerd geschreven, maar zo klonk het in ieder het in geval. Na het welkom en de voorstellingsronde werden de goederen, golfplaten, materiaal, pakketten met voedsel van de Lions Club veilig opgeborgen in de klaslokalen. De scholen zijn sinds de aardbeving dicht en blijven gesloten tot 2 juni (als er geen verder schokken zijn). Het grote schoolcomplex waar wij stonden had de bevingen goed doorstaan, in tegenstelling tot veel huizen in de buurt.

Na het uitladen, werden de vrijwilligers in groepjes ingedeeld om onmiddellijk met het bouwen van shelters (een onderdak, klein huisje) van start te gaan. Wij, Albert en ik, werden vrijgesteld van de bouwactiviteiten. Niet omdat we onhandig waren, maar het was de bedoeling om meerdere groepjes te bezoeken die aan het werk zijn en dus de constructie van verschillende huisjes. Terwijl de groepjes instructies van (zeer jonge) ingenieurs kregen om dei huisjes te maken, gingen de lokale verantwoordelijken de platen uitdelen. Alles netjes georganiseerd, de een 4 platen, de andere 6 of meer, al naar gelang de grootte van het gezin.

Ondertussen liepen wij wat rond en bekeken het schouwspel. Een oudere man, waarschijnlijk de dorps-leukste, wou steeds op de foto en dat deden we dan netjes. Na de vijfde foto was het echter wel voldoende, vooral daar het handje naar voren werd gestoken; tja het proberen waard natuurlijk, maar niet de geschikte plek. Kinderen liepen in het rond en Albert werd al snel de koekjesman :). En het is goed in de gaten houden, want sommige zijn zo handig en staan steeds op de eerste rij, terwijl anderen kinderen het van op een afstand bekijken en daardoor niks zouden krijgen. Indira is vrij radicaal, vraagt gewoon wat er al in broekzak zit :).

Uiteindelijk zijn al de platen uitgedeeld en het materiaal wordt verdeeld onder de vrijwilligers die dan ook op pad gaan. Die golfplaten zijn wel bedrieglijk in die zin dat een plaat nit echt zwaar weegt, maar als je er vijf neemt dan is het toch een heel gewicht. Een mooi voorbeeld was een man die zeker 8 platen nam, maar uiteindelijk, na 30 meter moest hij er toch 3 afstaan aan zijn vrouw:).

Wij gingen onder leiding van bliblap ook op pad en gelukkig niet bergop, maar bergaf… Is natuurlijk uitstel van executie, want down nu, is up straks pfffff. En de mooie zigzag zoals in de alpen hebben ze hier niet, is gewoon op en af voor bepaalde trapjes moet je geen schoenmaat 45 hebben :).

Bij de eerste groep aangekomen zagen we dat onze vrijwilligers van de Nepali Congress Party toch nog enige moeite hadden met de constructie. Een oudere, lokale man daarentegen was iets hoger al een heel stuk verder. De bamboe hakte hij met een sikkel perfect op maat, inkepingen en schuine zijden met een slag. Die kon er wat van. Bamboe wordt hier vaak gebruikt voor allerlei constructies. Het is sterk, heeft enige soepelheid en is gemakkelijk te bewerken.

We praten nog even met de mensen en die laten ons ook een onderkomen zien waar nu 45 mensen slapen. Allen gevlucht uit hun huizen die serieuze schade hebben opgelopen. Het is niet zo dat alle echt plat liggen, wel enorme barsten en in een huis waarvan de deur open was, zag je

het puin liggen. De binnenkant is dus vaak volledig verwoest en het huis staat nog, maar is volledig instabiel. Als er geen verdere zware bevingen komen, kunnen de mensen na het regenseizoen (eind sept) aan de slag om hun huis te repareren. Ondertussen verblijven in de tijdelijke behuizing die hun in ieder geval zal beschermen tegen de moessonregens. Het lijkt wel dat de moesson nu vroeger is.

 
De laatste dagen, altijd tegen de avond, onweer, hevige regen en zeer sterke windvlagen. Meestal een klein uurtje en dan weer voorbij. In ieder geval is het stof weg en de dan vochtige warmte is zo terug.

Na ons laatste bezoek een groep is het bijna donker en besluiten we terug naar boven te gaan. Onze lampen zitten nog in de rugzak en je nek breken op deze paden is zo gebeurd. Gelukkig hebben onze Nepalese begeleiders allemaal mobiele telefoons en die zijn hier allemaal uitgerust met een goed ledlampje.

Boven aangekomen is het al donker en eten wordt op een open vuur klaar gemaakt. Niet de bekende Dahl Bath, maar Aalu bath, een nog eenvoudiger gerecht dat in deze kampeeromgeving nog gemakkelijker te maken is. Namelijk rijst en gekookte aardappels. Apart gekookt, en het water van de aardappels wordt gebruikt om over de rijst te doen en het zo wat smeuïger te maken. Dus geen linzensoep en groenten, en natuurlijk geen vlees. Trouwens kip je je hier wel krijgen, maar vooraleer het op het bord komt, wordt wel heel het proces doorlopen …..  Je moet dus een levende kip kopen.

Gelukkig hadden wij, Albert, Indira en ik, pasta en een pastasaus gekocht. Nu nog kokend water hebben???? Tja, alle potten en pannen en vuren bezet voor de aalu Bath. Gelukkig kwam er een zeer vriendelijke lokale man, die overdag ook al de touwtjes in handen had, met het voorstel om mee te lopen naar zijn huis om daar de pasta klaar te maken. Goed idee; ik dacht hopelijk niet te ver, want was terug berg af en straks natuurlijk weer op. Na een 15 min lopen in het donker, nu gelukkig met de petzel (lichtje op hoofd), op het einde zelfs een zeer smal pad. De man en zijn familie leefden ook al in tijdelijke onderkomens van bamboe en golfplaten. Hij was een meer gegoede man en was met de familie onmiddellijk aan de slag gegaan. Zijn drie  huizen waren verwoest en niet meer te bewonen….. Indira maakte de pasta en de saus klaar met extra pepers en knoflook. Het proces werd nauwlettend gevolgd door Albert, die ondertussen half gerookt werd door het koken op de houtvuren. Ik zat iets verder te genieten van de rust en de bijna halve man en allerlei achtergrondgeluiden. Een mooie afsluiting van de avond met pasta. Op de weg terug werden we begeleid door twee dames die ons veilig naar de school brachten en overnachten deden we in een van de kantoortjes van de school.