Pokhara – Western region

Na Kathjor uitgeslapen en gewoon wat rondgehangen. Dus een luie dag. Was ook veel te warm om iets te doen en tegen de avond een sky quake (onweer) met hevige rukwinden die ons verplichtte om naar binnen te lopen. In de buurt, slaande deuren, ramen aan diggelen en buiten geschreeuw langs alle kanten. Na een half uurtje echter terug buiten en een lekker frisse avond.

De volgende dag richting Pokhara. Een stad die ong. 200 km ten westen van Kathmandu ligt en aan de ene kant begrensd wordt door de Annapurnas en een groot meer. Het is tevens een belangrijke toeristische plaats die moderner is ingericht. De wegen zijn er breed en alles is relatief schoon en onderhouden.

Gezien we maar twee overnachtingen hebben besluiten we het vliegtuig te nemen. Via de weg heb je voor de 200 km minimum 6 uur nodig en meestal 8 uur. Een bezienswaardige route weliswaar, langs rivieren en dalen doorheen een prachtig landschap met halververwege Manakamana, de plaats waar de enige kabelbaan van Nepal ligt. De route over de weg, zeker aan te bevelen voor iedereen die de eerste keer van Kathmandu naar Pokhara wil. Onderweg kan nog een rafting op de Trisuli rivier van 2-3,5 u worden ingelast.

Op naar de luchthaven waar het bij domestic flights nog nonchalanter aan toe gaat. Kopie van pas is voldoende, de x-ray doet het niet en dus met handbagage door het poortje. Piept natuurlijk aan alle kanten, maar daar kijkt niemand nog van op. Dan fouilleren en …. ze zijn hyperalert op een ding, lucifers en aanstekers. Ik dacht alleen aanstekers en dus was ik mijn lucifers kwijt J. Volgende keer moet ik van die losse lucifers hebben. Dan moest ik mijn fotocamera, lens, videocamera ook nog uit de tas halen. Op dat gebied geen geluk, zit altijd meer dan 10 minuten in

dat hok, terwijl Albert zo door de sluis is? De vlucht stipt op tijd en ik als een haas naar het vliegtuig lopen om een plaatsje aan de rechterkant te kunnen bemachtigen (zitplaatsen worden niet toegekend). Indien niet bewolkt of heiig, dan bestaat de mogelijkheid dat we de Annapurnas zien en speciaal de fishtale in de buurt van Pokhara. Iedereen genesteld en iedereen is  nu Albert, Indira, haar zoontje en zus en Shreya. Voor Iraj en Isha was het de eerste keer dat ze vlogen en zelfs in Pokhara kwamen.

Op de korte vlucht, is eigenlijk opstijgen en landen, 35 min, hebben we geluk en vangen we een glimp op van de Annapurnas. Steeds prachtig om te zien, alleen een foto door een vliegtuigraampje is niet ideaal.

Na de lading de bagage oppikken en dat is al even lucratief, geen band, wel een soort balie, gebracht door een man die de bagagewagen trekt. Met de jeep vervolgens naar Peace Plaza een leuk hotel met zicht op het meer van Pokhara.

Na ons even verfrist te hebben, want ook hier is het warm, maken een ommetje, zo veel mogelijk de schaduw opzoekend. Opvallende is de rust, weinig mensen in de straten in deze anders toch zeer drukke toeristenstad. De handelaars zitten voor hun winkeltjes, wachtend op klandizie die er niet is. Sommigen, vooral de mannen, zetten zich samen en kaarten of doen een soort bordspel. De vrouwen zijn met de kinderen bezig of spelen met hun mobieltje. 

Als we richting meer lopen, langs een kazerne, zien we honderden vogels in bomen zitten. Waarschijnlijk brengen ze hier hun jongen groot. In de buurt ruikt het in ieder geval ‘kippenkwekerij’ J. Om wat af te koelen besluiten ons naar het eilandje te laten varen. Hier staat de Tal Barahi tempel, het belangrijkste religieuze monument van Pokhara en deze pagode van twee verdiepingen is gewijd aan de hindoe-god ‘Vishnu’. 

Zie filmpje.

De volgende dag P-Day voor Indira en mij, namelijk paragliding. Vorig jaar waren we (Joep, Albert, Patrick en ik ) het al van plan, maar dat werd toen door het slechte weer afgelast. Dus nu een kans die ik niet laat schieten. Eigenlijk hebben we geluk dat er zo weinig toeristen zijn want normaal moet je echt ruim vooraf reserveren. Indira had alles geregeld en dus werden we na het ontbijt opgehaald en naar het kantoor gebracht. Daar weer wat het gebruikelijke rondhangen en uiteindelijk kwamen de piloten een voor een binnen gedruppeld, elk met een grote zak. Hebben allemaal eigen materiaal. Tot onze verbazing waren het allen Zuid-Amerikanen, vooral van Venezuela en Colombia. De meesten werken hier het hele jaar door. In tegenstelling tot andere regio’s in Nepal waar de moessons echt heftig zijn, is er hier altijd eenzelfde scenario. Mooi en helder weer tot 16.00 en dan een flinke regenbui. Overdag kunnen ze dus gewoon vliegen tijdens de moessonperiode. Door de aardbeving echter een kink in de kabel, want er zijn geen toeristen. Sommige van de piloten hadden dan ook besloten om juni, juli, augustus naar Tenerife te gaan om aldaar wat te verdienen. Nochtans is er in Pokhara echt niets te bespeuren van de aardbeving. 

Maar goed uiteindelijk konden we in de jeep stappen samen met 2 andere klanten en twee piloten. De rest ging nog met een ander busje. De tocht naar boven, in de buurt van Sarangkot, was al een safari op zich. De gangbare weg was namelijk afgesloten voor onderhoudswerkzaamheden en dus werd het een echte hobbeltocht naar boven. Goed vasthouden was de boodschap. Na een klein uurtje eindelijk op de plek aangekomen waar we ons in de diepte zouden storten. Het andere busje met toeristen en piloten arriveert uiteindelijk ook en de zeilen of parachutes worden uitgelegd. Ik ben nummer twee en krijg kort instructies, gewoon naar beneden lopen en dan gaat het zweven vanzelf. Ondertussen zo een zitje aan, een helm en dan naar boven klauteren. Indira stond op de uitkijk, want zij kwam later en heeft met de telefoon een mooi filmpje gemaakt van mijn start (klik hier). 

De start ging vlotter dan gedacht en al a vier passen hingen we in de lucht. 

En dan zalig en langzaam zweven, het meer ligt in de verte, de bergen echter niet te zien omdat het te heiig is. Soms scheren we 2 meter boven de bomen, en dan had ik de neiging om de benen op te trekken. Blijkbaar vond de piloot het ook leuk, want hij bleef maar ronddraaien, om warme lucht de zoeken om zo nog wat te kunnen stijgen. Een unieke belevenis en tijdens het vliegen zijn er veel pictures en twee filmpjes gemaakt. Voor 20 euro kon je die dan kopen :). Op het einde van de zweefvlucht probeerde de piloot nog

grappig te zijn door allerlei pirouettes te maken en rond te tollen. Wou me natuurlijk niet laten kennen en dus niets gezegd, maar dacht op bepaald moment dat het ontbijt in beweging was. Maar uiteindelijk zijn we goed geland aan de rand van het meer. De ene na de andere kwam daar beneden, alleen Indira leek nog steeds in de lucht te hangen. En ja hoor, op een na laatste landde zij ook. Achteraf bleek dat de ze gestruikeld was tijdens de start en moest dus opnieuw worde gedaan :). Indira had de leuze “ once in a lifetime is enough” J. Langs de oevers van het meer reden we vervolgens terug naar het hotel. Albert bleek met de kids net terug te zijn van een pedalotocht op het meer.