Expeditie naar Kathjor

Het is inderdaad een expeditie geworden en niet alleen door het aantal deelnemersJ.

Zondag konden we dan toch vroeger vertrekken doordat Suman de rest van het materiaal, die we zaterdag niet te pakken konden krijgen, in Manthali had besteld. Manthali is het laatste grote plaatse voor Kathior en daar zullen we de bestelling oppikken. Dus 5.30 op want de truk moest nog geladen worden en tegen 6.30 wilden we graag vertrekken. 

Gelukkig waren er rond 6.15u al een paar (Chinese) vrijwilligers die begonnen met hun allen de camionette te laden. Net toen we ook een handje wilden toesteken werden we opgevorderd voor het ontbijt :). Tja zo kan het leven gaan en toen we ontbeten hadden was alles ingeladen. 

De golfplaten hadden geen twee cm langer moeten zijn voor de laadruimte; dan hadden we een echt probleem. Rond 7 u arriveerde de bus met de vrijwilligers en kon het konvooi vertrekken. De bus zat goed vol, 25 vrijwilligers en dan wij, Albert, Indira, Sreya, Samir en  twee vrienden en ik. Gelukkig konden wij, Albert en ik op de eerste rij plaatsnemen. Geen figuurlijke betekenis, maar een praktische opluchting, want de ruimte tussen de stoelen is dus echt afgestemd op Nepalezen. De vijf uur durende trip zou anders zeer unbequem zijn geweest.  

Vooraleer op te stappen krijgen we van de jongeren nog een Khata, een traditionele ceremoniële sjaal die afkomstig is uit Tibet en Mongolie, dus van boeddhistische origine, maar hier in Nepal ook door Hindoes wordt gegeven. In tibet zijn ze wit of goudkleurig en in Mongolie blauw. De sjaal symboliseert goede wil, gunst en compassie en is meestal gemaakt van zijde. Toeristen krijgen de sjaal meestal bij het afscheid (en niet uit echte zijde), maar toch een mooi gebaar. Zo, uiteindelijk goed op weg en na 10 min de vrachtwagen al uit het kielzog gereden; dus maar wachten want uit veiligheidsoverwegingen is het beter samen te blijven. Alle mensen willen natuurlijk goederen, ook in dorpen waar we voorbij komen. Vandaar ook de overdekte vrachtwagen. Na vijf minuten volgende stop, nog iemand die opstapt die ter plekke woont. Kortom het bekende scenario van opstappers, meerijders en afstappers halverwegeJ, meestal familieleden van????.

Uiteindelijk zijn we voltallig en kunnen we wat vaart maken met een gemiddelde van 35 km per uur en een topsnelheid van 60,8. Het is op de Nepalese wegen altijd opletten geblazen. Enerzijds zijn de beschadigde wegen en landslides, die door de aardbeving niet beter zijn geworden en anderzijds het rijgedrag van de Nepalezen.

Het eerste deel van de weg tot Dhulikhel is nog vrij comfortabel. Het blijft wat wennen aan de rijstijl in Nepal en het beste raad is gewoon naar buiten kijken en genieten van de prachtige natuur en alle bezienswaardigheden, rijstvelden, tempels en dagdagelijkse taferelen, maar  nu ook de schade die de aardbeving heeft aangericht. Iets voor Dhulikhel staat het grootste Shiva beeld in de wereld, ongeveer 40 meter hoog.

Net voor Dhulikhel nemen we niet de ons bekende weg naar Mainapokhari, maar de zuidelijke weg richting Ramechhap, en nog verder naar Janakpur aan de Indische grens, een belangrijke verbindingsweg. We stijgen nu terug naar een 1500 m en de bus heeft het zwaar, ratelt langs alle kanten en ja hoor even stoppen om te sleutelen of wou de driver wachten op de camionette. Vraag niet wat, maar verschillende schroeven van de aandrijving vermoed ik, moesten toch dringend aangespannen worden. Dat beloofd voor het vervolg. De vrachtwagen is ondertussen ook gestopt en dus kunnen we de koekjes en water overbrengen naar de bus. Sleutelen ging snel en na een kwartiertje terug verder. De weg was prachtig aangelegd en het nieuwe stuk is echt een huzarenstukje geweest.

Alhoewel krap kunnen er toch twee wagens passeren zonder
heksentoeren uit te halen. Allerlei veiligheids- maatregelen zijn genomen en zelfs verkeersborden geplaatst. Hele stukken van de helling zijn echt met stenen opgemetst. Een goed zicht krijgen we bij onze volgende halte. Al rijdend fotograferen is niet altijd gemakkelijk, ofwel een boom, een vrachtwagen en dus eigen reactietijd te traag. En het noorden is bergachtig en dus is het altijd op en af, afdalen naar de rivier en van daaruit weer over de heuvel, berg naar de volgende rivier.

Prachtige views zijn het resultaat. Alleen jammer dat het zo heiig is door de warmte. Want warm is het hier, 35 graden, alles plakt letterlijk en veel verkoeling door een zuchtje wind is er vaak niet door de geringe snelheid….

Na de stap rijden verder naar Manthali, waar we de rest van onze boodschappen, hamers, tangen, ijzerdraad ed. oppikken. Dat neemt zo een 30 min in beslag en in de zon is het moeilijk uit te houden. Nadat we alles bij elkaar hebben begint de klim naar Kathjor. Nou, de mooie weg hadden we al verlaten, weer de gewone Nepalese wegen, maar waar we nu op moesten rijden……. Een vier maal vier zou hier op zijn plaats zijn geweest. 
De stuurvaardigheden en de fysieke kracht van de buschauffeur zorgden dat we veilig, met een snelheid van 10 km per stuur naar boven gingen. Gelukkig geen tegenliggers, want hier was passeren echt niet mogelijke en ‘back’, tja dat zag ik de bus niet doen. De tweede man van de bus, want die is er ook, is

een soort copiloot. Die kijkt hoe dicht de chauffeur bij de rotsen of afgrond zit. Die houdt in de gaten of er hoger geen voertuigen afkomen, dan is het wachten en voorbij laten op een van de weinige geschikte plekken. En de man is ook verantwoordelijk voor het wegduwen van stenen op de weg. De man, eigenlijk een jongen, springt dan van de bus, rent vooruit en duwt de steen weg en als de bus langs komt springt hij terug op de bus. Het wordt tijdens de klim steeds heter; op de stoffige zandweg is het best de ramen dicht te houden want het stof hoopt zich echt op in de bus. Bij het eerste zandere stuk waren we te laat met het sluiten van de ramen en de achterbank was dus echt niet meer te zien. De maskers werden dan ook snel opgezet door de meesten. (klik voor sfeerbeeld, met dank aan Albert die zo lang de adem kon inhouden). Ik had wel een, maar gebruikte het niet…. Als ik nu moet hoesten, komt het van het stof natuurlijk :). Over de laatste 20 km hebben dus bijna 2 uur gedaan en dan eindelijk aankomst in Kathjor. Het schoolplein waar het verzameling was geblazen, lag een 30 meter van de weg en de bus moest tamelijk scheef naar beneden rijden….. nou dat die niet gekanteld is, is weer te danken aan onze goede chauffeur.

Bij onze aankomst zien we al een hele delegatie staan, de principal van de school, partijleden, de ex-burgemeester enz… en zeer veel mensen die wel wilden zien wat er ging gebeuren. Suman onze contactpersoon had alles al geregeld, wie wat moeste krijgen en waar de platen en het materiaal heen moesten. Bliblap, een medewerker van Suman, had nu de coordinatie in handen. Bliblap is ongetwijfeld verkeerd geschreven, maar zo klonk het in ieder het in geval. Na het welkom en de voorstellingsronde werden de goederen, golfplaten, materiaal, pakketten met voedsel van de Lions Club veilig opgeborgen in de klaslokalen. De scholen zijn sinds de aardbeving dicht en blijven gesloten tot 2 juni (als er geen verder schokken zijn). Het grote schoolcomplex waar wij stonden had de bevingen goed doorstaan, in tegenstelling tot veel huizen in de buurt.

Na het uitladen, werden de vrijwilligers in groepjes ingedeeld om onmiddellijk met het bouwen van shelters (een onderdak, klein huisje) van start te gaan. Wij, Albert en ik, werden vrijgesteld van de bouwactiviteiten. Niet omdat we onhandig waren, maar het was de bedoeling om meerdere groepjes te bezoeken die aan het werk zijn en dus de constructie van verschillende huisjes. Terwijl de groepjes instructies van (zeer jonge) ingenieurs kregen om dei huisjes te maken, gingen de lokale verantwoordelijken de platen uitdelen. Alles netjes georganiseerd, de een 4 platen, de andere 6 of meer, al naar gelang de grootte van het gezin.

Ondertussen liepen wij wat rond en bekeken het schouwspel. Een oudere man, waarschijnlijk de dorps-leukste, wou steeds op de foto en dat deden we dan netjes. Na de vijfde foto was het echter wel voldoende, vooral daar het handje naar voren werd gestoken; tja het proberen waard natuurlijk, maar niet de geschikte plek. Kinderen liepen in het rond en Albert werd al snel de koekjesman :). En het is goed in de gaten houden, want sommige zijn zo handig en staan steeds op de eerste rij, terwijl anderen kinderen het van op een afstand bekijken en daardoor niks zouden krijgen. Indira is vrij radicaal, vraagt gewoon wat er al in broekzak zit :).

Uiteindelijk zijn al de platen uitgedeeld en het materiaal wordt verdeeld onder de vrijwilligers die dan ook op pad gaan. Die golfplaten zijn wel bedrieglijk in die zin dat een plaat nit echt zwaar weegt, maar als je er vijf neemt dan is het toch een heel gewicht. Een mooi voorbeeld was een man die zeker 8 platen nam, maar uiteindelijk, na 30 meter moest hij er toch 3 afstaan aan zijn vrouw:).

Wij gingen onder leiding van bliblap ook op pad en gelukkig niet bergop, maar bergaf… Is natuurlijk uitstel van executie, want down nu, is up straks pfffff. En de mooie zigzag zoals in de alpen hebben ze hier niet, is gewoon op en af voor bepaalde trapjes moet je geen schoenmaat 45 hebben :).

Bij de eerste groep aangekomen zagen we dat onze vrijwilligers van de Nepali Congress Party toch nog enige moeite hadden met de constructie. Een oudere, lokale man daarentegen was iets hoger al een heel stuk verder. De bamboe hakte hij met een sikkel perfect op maat, inkepingen en schuine zijden met een slag. Die kon er wat van. Bamboe wordt hier vaak gebruikt voor allerlei constructies. Het is sterk, heeft enige soepelheid en is gemakkelijk te bewerken.

We praten nog even met de mensen en die laten ons ook een onderkomen zien waar nu 45 mensen slapen. Allen gevlucht uit hun huizen die serieuze schade hebben opgelopen. Het is niet zo dat alle echt plat liggen, wel enorme barsten en in een huis waarvan de deur open was, zag je

het puin liggen. De binnenkant is dus vaak volledig verwoest en het huis staat nog, maar is volledig instabiel. Als er geen verdere zware bevingen komen, kunnen de mensen na het regenseizoen (eind sept) aan de slag om hun huis te repareren. Ondertussen verblijven in de tijdelijke behuizing die hun in ieder geval zal beschermen tegen de moessonregens. Het lijkt wel dat de moesson nu vroeger is.

 
De laatste dagen, altijd tegen de avond, onweer, hevige regen en zeer sterke windvlagen. Meestal een klein uurtje en dan weer voorbij. In ieder geval is het stof weg en de dan vochtige warmte is zo terug.

Na ons laatste bezoek een groep is het bijna donker en besluiten we terug naar boven te gaan. Onze lampen zitten nog in de rugzak en je nek breken op deze paden is zo gebeurd. Gelukkig hebben onze Nepalese begeleiders allemaal mobiele telefoons en die zijn hier allemaal uitgerust met een goed ledlampje.

Boven aangekomen is het al donker en eten wordt op een open vuur klaar gemaakt. Niet de bekende Dahl Bath, maar Aalu bath, een nog eenvoudiger gerecht dat in deze kampeeromgeving nog gemakkelijker te maken is. Namelijk rijst en gekookte aardappels. Apart gekookt, en het water van de aardappels wordt gebruikt om over de rijst te doen en het zo wat smeuïger te maken. Dus geen linzensoep en groenten, en natuurlijk geen vlees. Trouwens kip je je hier wel krijgen, maar vooraleer het op het bord komt, wordt wel heel het proces doorlopen …..  Je moet dus een levende kip kopen.

Gelukkig hadden wij, Albert, Indira en ik, pasta en een pastasaus gekocht. Nu nog kokend water hebben???? Tja, alle potten en pannen en vuren bezet voor de aalu Bath. Gelukkig kwam er een zeer vriendelijke lokale man, die overdag ook al de touwtjes in handen had, met het voorstel om mee te lopen naar zijn huis om daar de pasta klaar te maken. Goed idee; ik dacht hopelijk niet te ver, want was terug berg af en straks natuurlijk weer op. Na een 15 min lopen in het donker, nu gelukkig met de petzel (lichtje op hoofd), op het einde zelfs een zeer smal pad. De man en zijn familie leefden ook al in tijdelijke onderkomens van bamboe en golfplaten. Hij was een meer gegoede man en was met de familie onmiddellijk aan de slag gegaan. Zijn drie  huizen waren verwoest en niet meer te bewonen….. Indira maakte de pasta en de saus klaar met extra pepers en knoflook. Het proces werd nauwlettend gevolgd door Albert, die ondertussen half gerookt werd door het koken op de houtvuren. Ik zat iets verder te genieten van de rust en de bijna halve man en allerlei achtergrondgeluiden. Een mooie afsluiting van de avond met pasta. Op de weg terug werden we begeleid door twee dames die ons veilig naar de school brachten en overnachten deden we in een van de kantoortjes van de school.