Aankomst in Nepal

Na een voorspoedige reis met Etihad netjes en zonder problemen in Kathmandu aangekomen. Tegen de verwachting in zat het vliegtuig van Abu Dhabi naar Kathmandu toch afgeladen vol. Weinig toeristen, de meeste personen, Nepalezen die waarschijnlijk naar huis gingen om te kijken hoe het familieleden is verlopen na de tweede, toch wel zware aardbeving van 7.3. 

Bij het aanvliegen en overvliegen van Kathmandu leek het uit de lucht met de gebouwen wel mee te vallen. Opvallend de gekleurde tentenkampen die overal op open plekken te zien waren. Na de recente beving verkozen de meesten er toch maar voor om buiten te overnachten.

Eenmaal geland was het even wachten op een bus en dan naar de terminal om de visaperikelen af te handelen. Op weg naar de terminal, veel noodgoederen, die nog wachten op transport naar de meer afgelegen gebieden. Een chaotisch zicht, maar dat is hier eerder regel dan uitzondering :). Vooraleer uit te stappen maakte de buschauffeur nog een klein rondje zodat de linkerkant van de bus richting terminal stond. Bleken de deuren aan de rechterkant niet te werken :). De bussen hebben de laatste 2 weken natuurlijk overuren moeten draaien en geen tijd voor reparaties :). Nou, typisch Nepalees.

Buiten een hartelijk weerzien met Indira die netjes op tijd was en dus al twee uur stond te wachten. Albert ook van de partij, koffers inladen en toch wel benieuwd hoe de toestand er bij zou liggen op onze tocht naar Gaurighat, een wijk van Kathmandu, die dicht bij de luchthaven ligt en waar we de komende tijd zullen verblijven.

Opvallend... niet de bekende heksenketel, van auto's, motorfietsen en scooters langs en door elkaar. Volgens Indira begon het leven in Kathmandu weer zijn gangetje te gaan, maar de laatste aardbeving heeft toch wel een grote impact gehad op de mensen. De schrik zit er echt in, hyperalert voor elke beweging en vooral beving.

Op weg naar Gaurighat, zagen we af en toe een huis dat was ingevallen, sommige gestut, maar de meerderheid stond toch nog goed recht, ook na deze tweede beving. Opvallend wel de tentenkampen op de open plekken, waar niet alleen mensen verblijven die hun huis kwijt zijn gespeeld, maar ook en vooral mensen die op een eerste, tweede, derde verdieping wonen. Het is gewoon veiliger en zekerder om, met alle ongemakken van dien, in een tent te overnachten. De opvallendste open plek met tenten is ongetwijfeld het golfterrein van KathmanduJ.

Aangekomen in Gaurighat ons even verfrist en toch richting Thamel, het oude centrum van Kathmandu. Van dit centrum en het aanpalende Dubar Square, met ingestorte tempels en veel slachtoffers zijn de beelden overvloedig in de media geweest. De taxirit verloopt vrij rustig, nog nooit zo weinig auto's gezien. Toeristen hier en daar, maar niet de grote aantallen die we van voordien kennen. Ook hier lijken de meeste gebouwen nog in orde, of wij kunnen niet onmiddellijk schade vaststellen.

Ondertussen krijgt Albert, voorzitter van Himalayan Care Hands, bericht dat er door de tweede beving toch enige schade aan het Hospitaal in Mainapokhari is ontstaan. Naar het schijnt valt het mee en zou het gaan om het tijdelijke trappenhuis naar boven. Exacte informatie is echter moeilijk te krijgen omdat na de tweede beving in de buurt van het hospitaal, de telefoon is uitgevallen.  We vrezen voor de huizen van de mensen aldaar, want reeds na de eerste beving, meer in het westen was er al veel schade. Dus even wachten op nader bericht en kijken wanneer we naar Mainapokhari zouden kunnen gaan. Meer en actuele informatie i.v.m. de noodhulp en situatie is te vinden op de facebookpagina van Himalayn Care Hands

Onderweg naar Thamel, ook hier en daar een ingestort huis, omver gevallen muurtjes, een weg die afgezet is … In Thamel, dat zich kenmerkt door de nauwe steegjes en oude gebouwen, sommige prachtig afgewerkt met houtsnijwerk, valt ons vooral de rust op en de vele gesloten winkeltjes. Normaal kan je hier over de koppen van toeristen lopen. Nu is het inderdaad zeer rustig, nochtans zien we op het eerst zicht ook maar sporadische schade. Wel meer gebouwen die gestut zijn, maar de grote meerderheid heeft de schokken goed doorstaan (wat wij althans zien aan de buitenkant). De vele gesloten winkeltjes hebben niet perse met het beperkt aantal toeristen te maken, maar vooral met het feit dat vele winkeliers naar hun dorpen getrokken zijn om daar een handje en meer toe te steken. 
Vele dorpen zijn gewoon weg, door de beving of door aardverschuivingen. Deze dorpen

zijnmoeilijk bereikbaar door wegen die letterijk van de kaart zijn geveegd. Naast voedsel en medicatie, wordt het steeds urgenter om een dak boven het hoofd te krijgen met het regenseizoen in aantocht.
We wandelen door de schone straatjes van Thamel, drinken een koffie op een bekende plek en zijn blij de vele bekenden ongedeerd te zien. De mensen zijn spontaan en vriendelijk, maar de schrik zit er echt in. Naarmate we Dubar square naderen zijn er iets meer gebouwen met een scheur, soms op de hoek een huis dat ingestort is, maar dit is eerder uitzondering dan regel. 

Dan komen we aan Dubar square ……. verbazing, na wat we tot dan toe gezien hebben. Een echte ravage, de grootste tempels liggen plat, torentjes van tempels of paleizen staan scheef, … gevaarlijk en ook afgesloten.
Stof door de mensen en militairen die puin aan het ruimen zijn. Balken liggen al opgestapeld, stenen en puin wordt in een ketting doorgegeven en verzameld. Ijverig zijn de mensen aan het werk, ….maar het zal zeker toch een hele tijd duren voor deze erkende Unesco plek hersteld is. 

Van horen zeggen: de Unesco wil toch actief participeren aan de opbouw van deze plek om het voor de toekomst meer aardbevingsbestendig te maken. Dit zijn ook de beelden die menig van ons hebben gezien op TV…. Terwijl Kathmandu in het geheel nog meeviel, was Dubar square toch erger, en met geen woorden te beschrijven.  

De lange dag en de vele impressies hebben we dan maar afgesloten met een Everest beer en een hartige hap die Indira had klaargemaakt. En we sluiten ons aan bij de man die de hoop van Nepal weerspiegeld op Dubar Square.