Two days after and still waiting☺

Ondertussen twee dagen na de beving en sindsdien geen voelbare bevingen
en dus goed geslapen met de slaapmutjes. Terug een warme dag en mensen lijken zich naar de bovenverdiepingen te verplaatsen.

De was wordt terug op de hoogste verdieping opgehangen en de buren hebben hun matjes op het gelijkvloers opgeborgen en voor het eerst brandde er terug licht op de eerste verdieping. Ook ten huize van Indira worden de voorraden terug naar boven gedragen. Wellicht dat alles zich zal normaliseren en alles zijn gangetje zal gaan. Overdag blijft er veel helicopterverkeer, waarschijnlijk naar afgelegen gebieden…. of hoogwaardigheidsbekleders die in- of uitgevlogen worden. ‘s Nachts horen we de zware transportvliegtuigen opstijgen en landen, steeds een rondje makend boven Kathmandu om hoogte te winnen om over de bergen te geraken.

We maken ommetje in de buurt richting groot warenhuis. In en rond het warenhuis, zoals we bij ons kennen, is het een drukte van jewelste. Gezien de boodschappen waarmee mensen naar buiten komen lijken ze niet te hamsteren. De eettentjes worden goed bezocht. De parkeerwachter heeft een logica van een naar links en een naar rechts, zonder enig zicht te hebben op de vrije parkeerplaatsen. Een maal rent hij zelf naar een wagen om de deur  open te doen en de heer te laten uitstappen. Nou, ten eerste een Mercedes is hier vrij zeldzaam en de heer zal wel een belangrijke heutemeteut zijn geweest.

We wandelen verder en terug komen we de bomen tegen met

prachtige paarse bloemen. Ik heb al gevraagd, maar niemand kent de naam van deze bomen. Dus…. hebben we zelf maar een naam bedacht, alhoewel wij, Indira kwam op de proppen met “Ncel tree”. Nu Ncel is de belangrijkste mobiele telefoonoperator in Nepal en heeft het paars als kleur in het logo. Vandaar dus de Ncel-tree. Trouwens in Manakamana, waar de enigste kabellift ligt in Nepal, zijn alle daken van de huizen paars geschilderd. Moet toch proberen wat zaadjes van die boom mee te smokkelen.

We passeren een legerkamp en hier staan enorme bamboes. Goed materiaal

om noodbehuizing te maken. Hebben ze natuurlijk ook in de dorpen. Het is namelijk zo dat men ijverig op zoek is naar materialen om voor het regenseizoen een dak boven het hoofd te hebben. Een mogelijkheid die goed gedocumenteerd is, is het gebruik maken van bamboe, groeit enorm snel en staat bijna overal in Nepal. Voor het dak maakt men gebruik van zinken, metalen golfplaten. Een dergelijke noodbehuizing is uitgestald in New Orleans (restaurant in Kathmandu). Een dergelijke behuizing gaat twee tot drie jaar mee en kan verwezenlijkt worden voor 500-600 euro. Iets wat we moeten onthouden.

Na onze terugkomst op het appartement verzamelen we terug informatie en maken we plannen om onze noodhulp zo effectief mogelijk te kunnen inzetten. Het is constant aanpassen en kijken waar en welke hulp het meeste nodig is.

In de namiddag besluiten we richting Bhaktapur te gaan. Het is een van de drie koningssteden in de buurt van Kathmandu. Patan is de derde. De tocht in de taxi is een belevenis op zich en deze keer niet omwille van het zeer drukke en hectische verkeer dat we uit het verleden kennen. Het was rustiger op de weg, de heilige koeien hadden plek om te paraderen, werkzaamheden waren aan de gang en bezigheden gingen hun gangetje. 

Af en toe even bruusk afremmen voor de opgelapte weg, die inderdaad hoger of lager lag dan de bedoeling is. De beelden hebben we op TV gezien. 

Tussen Kathmandu en Bhaktapur zien we dat er graan geoogst

wordt op een manier die wij van 50 jaar geleden kennen. Voedsel voor verschillende families. In de verte een schoorsteen van een steenfabriek die natuurlijk op volle toeren draaien nu. Op het land nieuwe huizen die nog stevig staan en anderzijds toch oudere schuren die zijn ingevallen.

Uiteindelijk arriveren we in Bhaktapur en het eerste wat we zien is een gehavend huis en iets verder een tentenkamp. In deze stad staan naast de tempels en paleizen, meer dan dubar square in Kathmandu, ook veel echt oude huizen. Het is echt een historische stad waar vooral Newar mensen wonen die ook een eigen taal hebben.

Durbar Square in Kathamdu was erg, maar wat we hier zagen….Niet alleen historische gebouwen, maar ook huizen van mensen zijn zwaar beschadigd. Nu wordt het grote tentenkamp ook duidelijk.

Klik hier om een impressie te krijgen de tempels en paleizen van deze Koningsstad

Volledige gevels, maar nog meer halve gevels en huizen zijn ingestort. Woonkamers in de midden doorgesneden, de bezittingen, foto’s van mensen nog zo duidelijk zichtbaar. In haast vertrokken, naar beneden gerend…. van de eventuele slachtoffers weten we natuurlijk niets. Soms is de situatie zeer eigenaardig. Aan de rechterkant een doormidden gesneden huis en aan de rechterkant op nog geen 10 meter een guest house dat nog volledig intact is. De eigenaar kijk meewarig …. als er al toeristen zijn, is er natuurlijk niemand die bij hem zal intrekken. “Zicht op gebroken huis “ als panorama dat bij een volgende beving zeker verder zal vallen.

We lopen verder de oude stad in, zien gestutte huizen en komen op plekken waar we nog niet geweest zijn.

In de korte tijd na de bevingen hebben de mensen al massa’s puin geruimd en nog steeds gaan ze onvermoeibaar verder. Soms onbeschoft onderbroken door een toerist die voor het thuisfront een plaatje wil laten maken waar hij EEN steen doorgeeft. De echte een ramptoerist of schijnvrijwilliger die zijn steentje bijdraagt voor het plaatje op facebook. De Nepalezen ondergaan het en ik denk bij mezelf, die man gaf ik toch een duwtje dat hij de stenen en het stof echt kon proeven.

Tijdens onze wandeling vangen Albert en Indira steeds meer berichten op van een nieuwe voorpelling. Ditmaal geen Lama en die zit waarschijnlijken  nog vast, maar vanuit nog meer ondefinieerbare bronnen, namelijk waarzeggers, astrologen, handlezers…. Maar ze zijn het allemaal eens en iedereen gelooft het, morgen komt er een aardbeving en zaterdag nog een andere. Dinsdag worden er geen afspraken gemaakt, afwachten wat er gaat gebeuren en dan zien we wel. Dus waar ik aan begin van de dag nog dacht dat het leven zich zou herpakken, is dat terug een dagje uitgesteld of… tot zaterdag. Terwijl ik dit schrijf zijn we al de volgende dag en nog niets gebeurd. Maar goed je weet maar nooit, dus de noodrugzak maar bij de hand houden, telefoons opgeladen etc…voorspellingen.

En ik doe er nu wel wat gekscherend over, maar het heeft echt impact op de mensen. De angst voor bevingen die extra gevoed wordt door allerlei berichten en voorspellingen, verlamd de mensen echt. In een klinisch jargon zouden we kunnen spreken van een collectieve posttraumatische stressstoornis. Het wordt echt tijd dat het beven ophoudt zodat mensen zich ook mentaal kunnen herpakken.

We zijn in Bhaktapur straatje in en straatje uit gelopen en komen uiteindelijk op plekken waar de meeste toeristen niet komen. Langs een prachtige kleine tempel verlaten we Bhaktapur en komen uit op de hoofdweg waar we op de taxi wachten. Een kolonne Chinese vrachtwagens passeert en rijdt richting Kathmandu. De Chinezen steken hier echt de handen uit de mouwen en doen verrichten veel werk. De meeste Nepalezen waarderen dit ten zeerste. Over de Indiërs is men minder te spreken, die praten vooral en doen niets (in de perceptie van de mensen en controleren kan ik het niet). Net na de kolonne stappen we in de taxi en rijden we zeer stoffig terug naar Kathmandu.

Het laatste stukje lopen we over de heuvel tot Gaurighat. De heilige koeien gaan rustig hun gangetje en de mensen buiten veilig. Thuis worden we weer verwend met een biertje en iets later krijgen we een nieuwe creatie van Indira, namelijk de Q-schotel.

Kiekje genomen door Albert van mij in Bhaktapur en dus NIET in een oorlogsgebied :).