Kathjor de volgende morgen en terug naar Kathmandu.

De volgende morgen, na niet veel slaap rond 6.00 terug op. Is eigenlijk de beste periode hier sowieso iets te doen. Vanaf 10.00 wordt het namelijk echt heet, nog geen Indische toestanden (die we in 2011  meemaakten, maar toch zeer plakkerig warm. Voor de kattewas even 50 meter afdalen naar de plek waar er een soort, tja hoe te noemen, watervoorzieningsgelegenheid is aangelegd. Drinkwater wordt hier gehaald, men kan er zich wassen en de was kan worden gedaan op deze plek. Eenmaal terug boven aangekomen zien we dat het terug drukker wordt op het plein.

Mensen staan de bakkeleien en later vernemen we dat bepaalde mensen die nog verder weg en hoger woonden, zicht achtergesteld voelden. Gelukkig kon Bliblap samen met dorpsverantwoordelijken het terug in goede banen leiden en kregen deze mensen dus ook een deel van de goederen om 10 onderkomens te bouwen. Het opladen, op de rug, begon terug en met de golfplaten hadden ze waarschijnlijk nog een flinke wandeling (bergop) voor de boeg.

Om de innerlijke mens te versterken moesten we toch iets ontbijten vooraleer we terug op pad zouden gaan om shelters te bekijken. Gelukkig werden we uitgenodigd door familie van Suman, die ondertussen terug in Kathmandu was. De zus van Suman, die met ons was meegereisd, en Indira probeerden het ontbijt op de lokale boerderij in goede banen te leiden. Sameer en zijn vrienden mochten veel verder bergop eieren gaan halen. Dus geen Dahl Bath als ontbijt.

Ondertussen wat rondgekeken en het reilen en zeilen wat gade geslagen. In ieder geval was het hier rustiger dan op het drukken schoolplein; Nepalezen hebben namelijk altijd wel iets om over te discussiëren, meestal zeer luid en door elkaar. Uiteindelijk hadden we al menig kopje masala thee gedronken en dan kwam het ontbijt, gekookte eieren, energie om weer eens af te dalen en ….. dan terug naar boven in warmte. De familie waar we ontbeten had gelukkig geen schade aan het huis en voedsel was ook geen probleem. Eigenlijk leven ze van de dieren, geiten en koeien (melkproduct, niet het vlees :)) en de mango- en advocadobomen in tuin. klik hier voor filmpje.

Onder leiding van een oudere heer begonnen we met een hele groep naar beneden te lopen waar de vrijwilligers in samenwerking met militairen een onderdak aan het bouwen waren. Hij wees ons ook naar ondergelegen huizen die weliswaar nog recht stonden maar terdege beschadigd waren dat mensen er niet meer in konden leven (zonder te restaureren). Na onze ‘benedenwandeling’ werd het

tijd om terug op te stijgen voor de lunch. Ondertussen was het 11.30 u geworden en bloedheet, het was toch even naar lucht happen en afkoelen met massa’s water op hoofd en in hals. In totaal zijn er  door de vrijwilligers, de militiaren en de bewoners zelf natuurlijk, 50 tijdelijke behuizingen gebouwd in twee dagen tijd. In ieder geval zijn deze mensen beschut tegen de komende moesson.

Na de Aloe of Aluu, gebakken aardappelen met massala kruiden en piro (scherp) gelukkig niet zo ver meer naar boven naar het schoolplein waar de goederen van de Lions Club nog moesten worden uitgedeeld. Op het plein stond er al een massa volk, in verschillende rijen om de goederen in ontvangst te nemen. 
De mensen stonden in de blakende zon en de rij verlaten om naar beneden te rennen en wat water te drinken deden ze  natuurlijk niet. Ondanks de lijsten die de overheid had gemaakt van de mensen die de producten het meest nodig hadden, bleken er toch een heleboel personen in de rij te staan die het niet, of minder nodig hadden. Dus nog een heel karwei voor de plaatselijke leiding om het toch in goede banen te leiden. Uiteindelijk werd alles verdeeld zonder relletjes, vooral te wijten aan de goede organisatie de centrale en lokale overheid. Als je als vreemde, met alle goede bedoelingen van dien, hier moest komen met hulpgoederen, dan komen goederen niet bij de juiste personen en krijg je ongetwijfeld relletjes.

Na een aantal toespraken en woorden van dank door de lokale verantwoordelijken, krijgen we een krans en een tikka, is het tijd om de terugtocht naar Kathmandu aan te vatten. De bus in en de zandweg op, en nu gewaarschuwd om de ramen bij de grootste stofwolken dicht te houden. Een impressie van het eerste stuk van de weg. 

Op het einde van de zandweg, dicht bij het eerste of laatste dorpje, even wachten…. er is een tegenliggende bus die eerst het te veel aan passagiers moet kwijtraken. De chauffeur van de bus riskeert het niet om met mensen op het dak van de bus deze hobbelige en stoffige weg naar boven te rijden. Dus voor een deel van de mensen zit er niets anders op dan te voet verder te gaan……. en nog een lange weg onder de schroeiende zon.

Na een kwartiertje, terug verder en eindelijk komen we terug op de betere weg en is het “letterlijk” rustig zitten en proberen een slaapje je doen in de bus. Ondanks alle ramen open en de tocht, zorgt de warme wind niet echt voor verkoeling. De weg gaat op en neer, langs de rivier die in een wazige diepte ligt. Het landschap glijdt heiig :) voorbij tot we aan de rivier komen. We pauzeren even op dezelfde plek als op de heenweg. In eerste instantie dacht ik om de motor van de bus nog even na te kijken en terug wat vijzen vast te schroeven…. maar niets hoor, ondanks het steeds eigenaardiger geluid dat de motor maakt. Ben natuurlijk geen vakman, maar de manier waarop onze chauffeur steeds omkijkt naar ‘sleutelluik’  en een steeds zwaarder gevecht aangaat met de versnellingspook, deed toch vermoeden dat er iets aan de hand was. 

Dus gewoon terug verder. De zon zakt steeds verder en in een bepaalde bocht, een mooie zon…. en in mum van tijd zal het dan donker zijn. Zover komt het niet, een steeds heviger geratel, van de motor, maar kan ook versnellingsbak zijn, doet onze chauffeur besluiten om onmiddellijk te stoppen op de grote weg, iedereen uit de bus, ver kunnen we niet lopen wat de ene kant stijl omhoog en de andere stijl omlaag, dus maar zitten aan de rand van de weg aan het afwateringskanaal. Ondertussen is de duisternis echt ingetreden en gelukkig zijn er niet teveel voertuigen meer op weg, want de vrijwilliger nemen de hele weg in beslag om vanuit alle hoeken selfies te maken en uiteindelijk zelfs een groepsfoto. Op de een of andere manier heeft de chauffeur het euvel verholpen en zo zitten we terug in de bus. Nu gaan we echt een slaapje doen, want ondertussen is het echt donker geworden. Ondanks dat ik op de eerste rij zit, richt ik mijn blikken liever niet op de weg. Het enige dat ik onderscheid bij tegenliggers zijn de koplampen en ik zie dus de weg of een voetganger echt niet meer. Ik vertrouw maar op het betere zicht van de chauffeur. Te links kan je namelijk niet rijden want dan kom je in een van die afwateringsgoten en die zijn toch een 30-50 min diep of er is links een afgrond :), en rechts dat zijn de tegenliggers natuurlijk (ze rijden hier aan de verkeerde kant van de weg).

Half dommelend, wakker geschud door het mindere stuk weg dat richting Dhulikhel gaat. Dan maar wat naar buiten kijken, waar niets te zien is in de duisternis en schudden op het ritme van de bus. Uiteindelijk komen we aan de bekende weg, de heuvel nog eens op en dan af naar Dhulikhel en over 1.15 zijn we in Kathmandu. Tja, dat dachten we tenminste. Op de heuvel maakte de motor steeds meer eigenaardige geluiden en de chauffeur vertrouwde het niet meer, en dus midden in een bocht op de rijweg “ stop”. De heuvel zijn we dus niet over geraakt. Allen uitstappen, gelukkig een klein winkeltje, waar we iets te drinken konden krijgen en bankjes om op te zitten. Ondertussen ijverig bellen om ander vervoer te regelen. Was snel gedaan, twee minibusjes uit …. Kathmandu komen naar deze plek; dus minstens 1 uur wachten. De 1 uur werden er twee en uiteindelijk waren we om 12 ‘s nachts terug in Kathmandu.